• Bo van Scheyen

Uit huis weggerukt!

Voor Emily Passemiers,

Je bent een lieve zorgzame moeder.

Je vecht als een leeuwin om je kinderen terug thuis te krijgen.

Ze zijn - volgens jou - onterecht van je afgepakt! Uit huis geplaatst!

Ik heb bewondering voor je. Je bent sterk want na drie jaar vechten, vecht je nog net zo hard.

Drie jaar is een lange tijd om zonder je kinderen te leven. Drie jaar is een te lange tijd die voorbij is gegaan. Drie jaar laat jij de wereld al weten dat ze van jou zijn, dat ze uit jouw buik zijn geboren en dat jij ze wil opvoeden. Drie jaar is lang!

Ik weet niet of ik het zou aankunnen! Zoveel pijn!

Je geeft niet op hoor!

Volgens de laatste rechter strijdt je zelfs tegen de bierkaai. Hoe kun je het zo bedenken?

Heeft die rechter een hekel aan kinderen of aan ouders?

Je bent nu meer dan 20 rechtszaken verder, en tot nu is er geen enkele rechter die naar jou luistert, of zich echt in jouw zaak wil verdiepen.

Enorm triest dit! En gewoon ook heel erg dat ik deze woorden hier moet neerschrijven.

Ergens schaam ik me ook dat dit soort praktijken in onze samenleving als normaal beleid wordt gezien. Ik moet even slikken!

Jaarlijks worden er in Nederland ongeveer 40.000 kinderen uit huis geplaatst. Toen die cijfers tot me doordrongen kon ik dat bijna niet bevatten.

Je vraagt al heel lang of er eens iemand echt aandacht aan jouw zaak wil schenken. Maar zowel de PZC als Omroep Zeeland gaven steeds niet thuis. Ja, één keer vorig jaar toen jouw zaak diende over het youtube filmpje dat je vriend had gemaakt over het moment waarop de politie en de Gemeentelijke Instelligen hardhandig en op schandalige wijze jouw dochtertje van 11 maanden uit jouw armen rukten. Jullie stonden net onder de douche. Maar dat maakte niets uit. Het kind moest mee zonder enige compassie, zonder een eerlijke uitleg!

Ongelooflijk, ik krijg het nog koud als ik aan die beelden denk. Als ik aan je hele verhaal denk, toen je mij het de eerste keer vertelde.

De spanning in jouw lijf werd je toen haast te veel!

Nu dan toch eindelijk bij Omroep Zeeland een item over dat er echt iets grondig misgaat bij Jeugdzorg.

Volgens sociaal pedagoog Harry Berndsen gaat het fout in 60% van de zaken.

Dan val ik toch even stil. Hoe kan dit. 60 % dat is veel !

Hoe komt het dat het rijk en de gemeenten hier steeds hun ogen voor sluiten.

Zitten ze vast in een tunnel? Of durft niemand deze miljoenenindustrie aan banden te leggen?

Want geloof me, het gaat hier om miljoenen. Elk kind dat 1 maand uit huis geplaatst is, is goed voor een kleine 500 euro aan onkosten.

Dat krijgt het pleeggezin. Ik zal niet zeggen dat we geen pleeggezinnen nodig hebben want die andere 40% moet wel ergens terecht kunnen.

Het is de manier waarop er vorm wordt gegeven aan dit jeugdbeleid. Dat zit niet goed.

Volgens Berndsen is de Tweede Kamer aan zet. Ja die moet heel snel schakelen nu.

Duizenden kinderen willen niets liever dan echt naar huis kunnen...

Ook ik was huiverig om me te verdiepen in jouw zaak. Er zijn zoveel zaken als die van jou...

Wie ben ik om te oordelen. Toch kreeg je me over die streep.

En na dat ik alles had gelezen kan ik niet anders concluderen dan dat

er veel fouten zijn gemaakt door verschillende mensen. Het had allemaal heel anders kunnen lopen.

Jouw grootste verdienste, vind ik nog steeds, is dat aan het begin van dit jaar jij eindelijk voor elkaar had gekregen

dat er een gezinsopname kon plaatsvinden. De evaluatie van die gezinsopname zou doorslaggevend zijn voor het volgende traject.

De conclusie van de professionele gezinsinstelling SDW was na twee weken samen zeer positief. De kinderen zouden terug naar huis kunnen.

Vervolgens gaat de rechter daar volledig aan voorbij, wat een enorme blunder... Hij leest het rapport niet eens.

Iets meer dan een jaar geleden heb je me gevraagd of ik je zaak wil volgen en of ik over jouw gevecht met het

oneerlijke systeem een documentaire wil maken. Ik heb ' ja' tegen je gezegd.

Maar tot nu toe was het niet makkelijk. De deur wordt overal voor me dichtgehouden.

Maar we gaan stevig door. Er komt een dag, dan kent iedereen jouw verhaal, wat ook het verhaal is van zoveel andere moeders en vaders.

Emily, jouw kinderen zullen later nooit kunnen zeggen dat je niet voor ze gevochten hebt.


180 keer bekeken0 reacties